Postępowanie pojednawcze i procedura współdecydowania,
[ Pobierz całość w formacie PDF ]
POSTĘPOWANIE
POJEDNAWCZE
I
PROCEDURA
WSPÓŁDECYZJI
Przewodnik po procedurach współlegislacyjnych
Parlamentu Europejskiego
lipiec 2007 r.
PL
PL
PRZEDMOWA
Z zadowoleniem przyjmujemy przewodnik omawiający postępowanie pojednawcze
i procedurę współdecyzji przygotowany przez sekretariat szóstej kadencji Parlamentu
po rozszerzeniu UE zwiększającym liczbę państw członkowskich do 27. Celem
przewodnika jest wyjaśnienie sposobu, w jaki Parlament organizuje swoją pracę
w postępowaniu pojednawczym i pokazanie, w jaki sposób postępowanie
pojednawcze wpisuje się w ogólne ramy procedury współdecyzji, zgodnie z którą
Parlament i Rada działają wspólnie w celu przyjęcia europejskiego prawodawstwa.
W niniejszym Przewodniku przedstawiono szeroki przegląd niejednokrotnie
skomplikowanej procedury współdecyzji. Przewodnik ma na celu dostarczenie
ogólnych materiałów oraz praktycznych informacji, które pomogą posłom
w przygotowaniu do uczestnictwa w procedurze współdecyzji, a w szczególności na
etapie postępowania pojednawczego, gdy Parlament spotyka się z Radą na
rozmowach trójstronnych lub w ramach komitetu pojednawczego. Polecamy go
wszystkim osobom uczestniczącym w pracy Parlamentu lub zainteresowanym pracą
Parlamentu jako ciała współuczestniczącego w procedurach legislacyjnych.
Rodi KRATSA- Prof. Alejo VIDAL-QUADRAS Mechtild ROTHE
TSAGAROPOULOU
Wiceprzewodniczący odpowiedzialni za postępowanie pojednawcze
DV\684001PL.doc
2/45
SPIS TREŚCI
1. PROCEDURA WSPÓŁDECYZJI: PODSTAWOWE INFORMACJE ............ 4
Wprowadzenie ................................................................................................. 4
Pierwsze czytanie............................................................................................. 5
Drugie czytanie ................................................................................................ 7
Trzecie czytanie – postępowanie pojednawcze............................................... 12
2. POSTĘPOWANIE POJEDNAWCZE KROK PO KROKU ........................... 14
Etap wstępny (drugie czytanie Parlamentu).................................................... 14
Powołanie delegacji PE.................................................................................. 14
Posiedzenie inauguracyjne delegacji .............................................................. 15
Profil językowy delegacji............................................................................... 16
Rozmowy trójstronne ..................................................................................... 16
Kolejne posiedzenia delegacji PE................................................................... 18
Komitet pojednawczy..................................................................................... 19
Po posiedzeniu komitetu pojednawczego ....................................................... 21
3. NASI PARTNERZY: Z KIM NEGOCJUJE DELEGACJA PE?.................... 24
Delegacja Rady .............................................................................................. 24
Komisja .................................................................................................. 24
4. PUBLICZNY DOSTĘP DO DOKUMENTACJI ........................................... 26
5. PROCEDURA WSPÓŁDECYZJI NA MOCY TRAKTATU
REFORMUJĄCEGO ..................................................................................... 27
6. SEKRETARIAT DS. POSTĘPOWANIA POJEDNAWCZEGO
I PROCEDURY WSPÓŁDECYZJI ............................................................... 28
ZAŁĄCZNIKI:
Załącznik A.Art. 251 traktatu WE.................................................................. 30
Załącznik B. Wspólna deklaracja w sprawie praktycznych zasad dotyczących
stosowania procedury współdecyzji (art. 251 traktatu WE)............................ 32
Załącznik C. Regulamin Parlamentu Europejskiego – art. 60-65 .................... 38
Załącznik D.Podstawy prawne objęte procedurą współdecyzji (stan na lipiec
2007 r.) .................................................................................................. 42
Załącznik E. Diagram przedstawiający procedurę współdecyzji..................... 45
DV\684001PL.doc
3/45
1. PROCEDURA WSPÓŁDECYZJI: PODSTAWOWE INFORMACJE
Wprowadzenie
Procedura współdecyzji jest
najważniejszą spośród procedur
legislacyjnych Unii Europejskiej. Jej
podstawą jest zasada parytetu
pomiędzy wybieranym w wyborach
bezpośrednich Parlamentem
Europejskim, reprezentującym
obywateli Unii, a Radą, reprezentującą
rządy państw członkowskich. Obie te
instytucje, działając na wniosek
Komisji Europejskiej, wspólnie
przyjmują prawodawstwo UE, mając
równe prawa i obowiązki – żadna
z nich nie może przyjąć jakiegokolwiek
prawodawstwa amodzielnie, bez
zgody drugiej instytucji.
403 akty prawne zostały uchwalone
w ramach procedury współdecyzji.
Liczba ta jest dwa i pół raza większa
od ogólnej liczby aktów prawnych
(165) przyjętych w ramach procedury
współdecyzji na mocy traktatu
z Maastricht (lata 1993-1999). W ciągu
pierwszych trzech lat obecnej kadencji
(lipiec 2004 r. – lipiec 2007 r.)
w ramach procedury współdecyzji
przyjęto ogółem 196 aktów prawnych
i wygląda a to, że w ciągu
pozostałych dwóch lat tendencja będzie
rosnąca.
Jak pokazano na rysunku 1, liczba
aktów prawnych podlegających
procedurze współdecyzji stale
wzrastała. W pierwszym roku kadencji
parlamentarnej obejmującej lata 1999-
2004 wynosiła ona 68, natomiast
w ostatnim roku tej kadencji, kiedy
istniał znaczny nacisk na przyjęcie
wszystkich aktów przed rozszerzeniem,
osiągnęła ona rekordową wysokość
105 aktów prawnych. W rezultacie
liczba ta obniżyła się do 30 w roku
2004/2005, który był pierwszym
rokiem nowej kadencji parlamentarnej,
zwiększyła ię do 64 w roku
2005/2006, a w roku 2006/2007
ponownie wyniosła 102.
Procedurę współdecyzji wprowadzono
traktatem z Maastricht w 1993 r.
Obejmowała ona wtedy jedynie
15 obszarów działalności Wspólnoty.
Wraz z wejściem w życie traktatu
z Amsterdamu (maj 1999 r.) jej zakres
został znacznie rozszerzony, by
zwiększyć się ponownie na mocy
traktatu z Nicei (luty 2003 r.): obecnie
objęte są nią 44 obszary działalności
UE (
podstawy prawne
; pełną listę
zamieszczono w załączniku D).
Wzrost liczby obszarów, w których
Wspólnota stanowi prawo i które
podlegają procedurze współdecyzji,
przyniósł znaczne zwiększenie liczby
aktów przyjmowanych w ramach
procedury współdecyzji: w okresie
kadencji Parlamentu lat 1999-2004,
zgodnie z postanowieniami traktatu
z Amsterdamu i traktatu z Nicei,
Procedurę współdecyzji stosuje się
zasadniczo wtedy, gdy Rada podejmuje
decyzje kwalifikowaną większością
głosów (z wyjątkiem trzech sytuacji,
w których wymagana jest
jednomyślność), i stanowi ona zwykłą
DV\684001PL.doc
4/45
procedurę we wszystkich obszarach
prawodawstwa UE, z wyjątkiem aktów
prawnych dotyczących rolnictwa,
rybołówstwa, podatków, polityki
handlowej, pomocy państwa, polityki
przemysłowej, konkurencji oraz Unii
Gospodarczej i Walutowej (patrz
załącznik D). Procedura współdecyzji
nie ma zastosowania w przypadku
aktów uchwalanych w ramach
drugiego (wspólna polityka
zagraniczna i bezpieczeństwa)
i trzeciego filaru sprawiedliwość
i sprawy wewnętrzne) Unii
Europejskiej.
120
105
102
100
87
80
65
66
73
64
60
40
30
20
0
1999-
2000
2000-
2001
2001-
2002
2002-
2003
2003-
2004
2004-
2005
2005-
2006
6/2006-
7/2007
Rysunek 1: Liczba aktów prawnych przyjętych w poszczególnych latach w ramach procedury
współdecyzji w okresie od 1999 r. do lipca 2007 r.
Procedura współdecyzji, zgodnie
z postanowieniami art. 251 traktatu
WE (patrz załącznik A), przewiduje
trzy etapy: pierwsze czytanie, drugie
czytanie oraz trzecie czytanie wraz
z postępowaniem pojednawczym.
Jednakże procedura współdecyzji może
się zakończyć na każdym z tych
etapów, jeżeli obie instytucje władzy
ustawodawczej osiągną całkowite
porozumienie. Jeżeli Rada nie może
przyjąć wszystkich poprawek PE
wniesionych w drugim czytaniu, należy
rozpocząć postępowanie pojednawcze
– rzeci i ostatni etap procedury
współdecyzji.
Pierwsze czytanie
Jak wskazano w załączniku E,
procedura współdecyzji rozpoczyna się
zawsze od wniesienia wniosku przez
Komisję Europejską (zgodnie
z „prawem inicjatywy” przysługującym
Komisji). Jednakże Parlament i Rada
mogą, odpowiednio na mocy art. 192
akapit 2 i art. 208 traktatu WE, żądać
od Komisji przedłożenia właściwych
propozycji (np. wniosków
DV\684001PL.doc
5/45
[ Pobierz całość w formacie PDF ]