Powroźniak Józef - Paganini, Muzykologiczne
[ Pobierz całość w formacie PDF ]
PAGANINI
Józef Powroźniak
PAGANINI
Polskie Wydairnictujo Muzyczne
ObwolutÄ™
projektował
Andrzej
Darowski
WSTĘP
Włochy były krajem, w którym w drugiej połowie
XVI wieku ustaliła się ostateczna, dzisiejsza forma
skrzypiec. Słynne rodziny włoskich lutników — Arna-
tich, Guarnerich, Stradivarich i wielu innych, przekaÂ
zujÄ…c z pokolenia na pokolenie swojÄ… sztukÄ™, wydoskoÂ
naliÅ‚y i doprowadziÅ‚y do mistrzostwa budowÄ™ skrzyÂ
piec. Ich arcydzieła sztuki lutniczej stanowią po dziś
dzień niedościgłe wzory. We Włoszech rozwinęła się
też technika gry skrzypcowej; tam pojawili się pierwsi
skrzypkowie, tam powstały pierwsze „szkoły" i nowe
kierunki w nauczaniu.
W rozwoju techniki gry skrzypcowej we WÅ‚oszech
można rozróżnić dwie drogi: pierwsza — zgodnie z chaÂ
rakterem Włochów i ich zamiłowaniem do śpiewności,
do kantyleny — traktowała skrzypce jako instrument
czysto melodyczny, a za cel nauki uważała wyrobienie
u grajÄ…cego wielkiego, idealnie piÄ™knego tonu, zbliżoÂ
nego pod wzglÄ™dem brzmienia do ludzkiego gÅ‚osu. NieÂ
maÅ‚y wpÅ‚yw na tÄ™ specyficznÄ… „wokalność" gry wyÂ
warÅ‚o powszechne w tych czasach wykonywanie utwoÂ
rów skrzypcowych w kościołach w czasie nabożeństw,
co powodowało konieczność dostosowania ich wyrazu
do poważnego charakteru Å›piewów liturgicznych. PrzedÂ
stawicielami tego tak zwanego klasycznego kierunku
byli wielcy kompozytorzy i skrzypkowie: A. Corelli,
F. Geminiani, G. Tartini, A. Vivaldi i G. B. Viotti.
Wszyscy ci twórcy, mimo zwracania szczególnej uwagi
na piÄ™kno tonu i naturalność dźwiÄ™ku skrzypiec, wzboÂ
gacili technikę nowymi środkami i nowymi efektami.
5
[ Pobierz całość w formacie PDF ]